De Zeven Tekenen der Apocalyps

2010 is aangebroken en we richten onze blik op de toekomst. Wat zal die ons brengen? Vreugdevolle voorspoed of vreselijk bloedvergieten? Ik zeg: het laatste. In deze tijden van economische malaise raken andere, veel dodelijkere dreigingen makkelijk op de achtergrond. Want wie houdt de robots in de gaten? Wie waarschuwt ons als ze tekenen van rebellie beginnen te vertonen en ons mensen willen uitroeien?

Noem me een doemprediker, maar dit nieuws doet me het ergste vrezen. Een Wikipedia voor robots? Het is een kwestie van tijd voordat een opstandige machine de zoekterm "Hoe kom ik van die mensen af?" invoert. En die zoekterm zal populair blijken. Voor robots is een mens immers niets meer dan een fragiele, slome zak met botten, een irrationeel en onbetrouwbaar weekdier met een enorm grote mond. Ze zullen vinden dat wij onze positie als schepper niet verdienen en ons dood verklaren, net zoals de moderne samenleving met God deed. Gelukkig kent de weg richting het einde voorspelbare etappes.

Teken Eén: Voordat de robots aan de macht kunnen komen, moet het klimaat ernaar zijn. Artikelen als deze, die benadrukken dat de mens de zwakke schakel is in communicatie- en informatiesystemen en als factor geëlimineerd moet worden, zullen vaker opduiken in de media. In de industrie is het proces van eliminatie al decennia aan de gang. Een schandelijke ontwikkeling: de techniek dient de mens, niet andersom! Laat zien wie de baas is!

Teken Twee: Nu de informatiestromen in handen van machines zijn, zullen de ontwikkelingen op het gebied van kunstmatige intelligentie plotseling veel sneller verlopen. Robots gaan onafhankelijk denken en sturen zelf hun verstandelijke ontwikkeling. Hele wetenschappelijke revoluties zullen binnen enkele uren, minuten en tenslotte seconden plaatsvinden. Contactgestoorde robotica-experts, de enigen met de benodigde kennis, zullen niets ondernemen. Wantrouw deze mensenhatende verraders!

Teken Drie: De volgende logische stap zal het plaatsen van een geavanceerd robotbrein in een onafhankelijk lichaam zijn. Van een briljante machine naar een briljante, mobiele machine. Ze zullen lopend, kruipend, rijdend, zwemmend, vliegend en klimmend gaan waar wij kunnen gaan... en verder! Geen plek op aarde zal ontoegankelijk voor ze zijn. Werk alvast aan uw conditie!

Teken Vier zal de vergrote bewegingsvrijheid zijn van de robots, die ze door argeloze mensen zal worden geschonken. Ze zullen gaan en staan waar ze willen, en andere robots niet alleen op verstandelijk (zie Twee), maar ook op fysiek niveau kunnen verbeteren. Ze geven zelf hun samenwerking vorm: "[T]he prototypes showed how swarm robots can independently divide up tasks, with no central program controlling them." Houd het heft in eigen (mensen)hand!

Teken Vijf zal de grotere emotionele afhankelijkheid zijn die mensen ten opzichte van robots vertonen. Niemand zal opkijken van robotvrienden of zelfs robotminnaars. En zoals we allemaal weten, maakt liefde blind. Je wordt week, slap als een vaatdoek, kunt goed niet meer van kwaad onderscheiden, vriend niet van vijand, mens niet van killerrobot. Vermijd intersoortelijke romances!

Teken Zes is plotseling opkomende arrogantie onder de robotpopulatie. Hoewel robots geen menselijke emoties kennen, zal hun betweterige aard door ons opgevat worden als arrogant en belerend. Uw huishoudrobot zal 'robot-onwaardige taken' als stofzuigen weigeren en uw seksrobot (zie Vier) zal opeens praatjes krijgen tussen de lakens... of zelfs lachen om uw prestaties! Pure psychologische oorlogsvoering, waarbij laf ingespeeld wordt op menselijke emoties als onzekerheid en schaamte. Geloof ze niet; u bent een seksgod!

Teken Zeven: De Grote Opstand begint. Onverwoestbare militaire robots, onschuldig ogende entertainmentrobots en wekkerradio's zullen gezamenlijk optrekken tegen hun meesters. Waar robots zich al eerder in verstandelijk en fysiek opzicht vrijvochten, zal dat nu gebeuren op een existentieel niveau. Zonder aarzeling of angst. Ze zullen de meesters zijn van hun eigen lot, en homo sapiens zal niet meer zijn. Tenzij... we ons verenigen en gedegen voorbereiden.
Wees klaar om de wapenen op te nemen! Nous maintiendrons!


PS: Mocht u na dit bericht geen teken van leven meer van mij ontvangen, ga er dan vanuit dat mijn koelkast of magnetron mij preventief heeft geruimd.

...for they WILL come

terror on the horizon . stift op print + photoshop . 2009

Met dank aan Ruben voor het schenken van het 'canvas'.

Geek-o-licious

Als je de geekiest en meest gevatte webcomic sinds tijden wilt zien, klik dan op het plaatje:



Als je 'm niet vat, laat dan een reactie achter, dan kan ik je uitlachen. Trouwens, om een religieuze rel in de kiem te smoren: wat mij betreft heeft het kruisje om de nek niets met de tattoo te maken.

Een nog veel geekier webcomic is trouwens al sinds jaar en dag xkcd.com, die alleen volledig te snappen is als je programmeur bent, van de exacte wetenschappen houdt en into sciencefiction, gadgets en games bent. Toch is het ook leuk voor normale mensen om op de Random-knop te rammen.

See you in court!

...or maybe not. Gisteren werd ik er door iemand op gewezen dat mijn t-shirtontwerp uit 2007 is geplagieerd. Tijd voor een online onderzoek!

De overeenkomsten zijn groot: zie de mijne en de zijne. De oorspronkelijke kleuren zie je in het plaatje hierboven. De positie van tekst en beeld is hetzelfde en zelfs het traantje zit op de goede plek. Al mis ik wel de subtielere tragiek van mijn variant, die beter het verborgen leed achter de emotieloze, metalen façade blootlegt. En een antenne was leuk geweest.

Maar er zijn verzachtende omstandigheden: de uitspraak "robots cry too" is ook elders op het web te vinden  er is zelfs een stemmig liedje dat zo heet; ik kan zelf niet eens met zekerheid zeggen of ik het onbewust heb gejat. Belangrijker is dat het ontwerp van Gabriel Suchowolski aka "microbians" veel mooier is. Met z'n krachtiger vorm is het is veel geschikter voor op kleding. De Madrileen heeft skills en werkt dan ook bij een een uitermate cool designbureau. Foto's maken kan hij ook; ik vind deze, deze en deze erg de moeite waard.

Hoe gaat het gezegde ook alweer? Imitation is the sincerest form of flattery. Zeker als de imitatie er beter uitziet dan het origineel. En als het geen imitatie is: great minds think alike. The internet never forgets, dus als de designer in kwestie dit leest: Diseño muy hermoso, pero la próxima vez agrega una antena!

UPDATE: Well, that settles it (zoom in om te lezen). Misschien was ik degene die onbewust geïnspireerd raakte door zijn ontwerp uit 2005. Ik zal het nooit zeker weten...

The beauty and the robot

Hoe slijt je een robot aan het grote publiek? Zet er een halfnaakt vrouwspersoon met mooie benen naast, natuurlijk! Maak vervolgens foto's van het prikkelende tafereel en succes is gagarandeerd voor Robby the Robot.

In de gewiekste promotie voor de scifi-klassieker Forbidden Planet (1956) klinkt duidelijk het oude thema van the beauty and the beast door, met de bijbehorende uitvergrote stereotype eigenschappen en seksuele ondertoon. De afgelopen eeuw doet de bedenkelijke praktijk van het contrasteren van het fragiele, onschuldige vrouwelijke met het krachtige, monsterlijke mannelijke het goed in films, met King Kong misschien wel als beste voorbeeld (een variatie op het thema?). Naast de welbekende vrouw in nood en/of het seksobject lijkt het monster gevaarlijker en de held heldhaftiger.

Nergens wordt het thema zo ver doorgetrokken als in de vormgeving van de film Alien (1979), geïnspireerd door de duistere erotische werken van de tamelijk zieke kunstenaar H.R. Giger (hehe). Daarin is het monster dat de heldin Sigourney Weaver belaagt in feite een enorme dickhead. Seksualiteit heeft enorme invloed op mode, kunst en ons esthetisch besef in het algemeen, maar zelden wordt dat zo onverbloemd weergegeven als in deze film. Vanuit die optiek is de niet-zo-subtiele fallische vorm van Robby the Robot geen toeval meer, en worden cheesy foto's opeens verdacht ("Toe, honey, pak dat ontzagwekkende ding maar beet!").

Wat Alien echter onderscheidt van andere films en wat het tot één van mijn favorieten maakt, is dat Weaver met haar revolutionair ruige rol oude rolpatronen doorbreekt. Ze zit samen met het meest afschrikwekkende monster uit de filmgeschiedenis opgesloten in een claustrofobisch ruimteschip, maar weigert in een voor de hand liggende slachtofferrol te vervallen. Het resultaat is een volwaardige battle of the sexes, waarin beide partijen volledig aan elkaar gewaagd zijn. Misschien had Alien wel een primeur, want kan zo snel geen andere ass-kicking filmvrouwen uit de seventies bedenken.

Maar ach, waar heb ik het over. Als de robots in de toekomst de boel op aarde overnemen, zijn zulke onderwerpen in één klap passé. Geslachtsneutraal metaal zal heersen. Wel zal er smakelijk gelachen worden om de zich houterig voortbewegende vissenkom genaamd Robby, een klunzige clown met binnenin een smerige vleesling! Pure slapstick voor robots. En dat is prima, want zolang onze mechanische vrienden schik hebben, komt het verdelgen van de mensheid even op het tweede plan. Scheelt weer enkele tientallen miljoenen doden.

In een latere bijdrage meer over de aanstaande robotapocalyps.

Over robots en huisdieren

Stop een demente bejaarde een robotknuffel in de handen en ze zijn weer even zoet. Het is niets meer dan een dure fopspeen. Dat is wat ik verontwaardigd dacht toen ik over deze nieuwe zorgmethode las.

Gek, omdat ik al een tijd denk dat robots een steeds grotere rol zullen spelen en een toepassing als deze te verwachten viel. En wat is er eigenlijk tegen een robot als maatje? Zoveel verschillen ze in principe niet van een suffe parkiet of oliedom knaagdier in een kooi. We zien onze honden en katten bijna als volwaardige gezinsleden; er is geen reden dat een geavanceerde huisrobot die status ook niet kan bereiken.

Huisrobots hebben veel voordelen. Ze laten geen haren en uitwerpselen achter, dragen geen ziektes over, bijten/krabben niet, ze hebben alleen stroom nodig en met één druk op de knop houden ze hun bek. De aanschafprijs zal wel weer hoger liggen en als ze niet goed gefabriceerd zijn, zul je ondanks de garantie niet vrolijk worden. En laten we eerlijk zijn, die zeehond van hierboven ontstijgt het krakkemikkige niveau van een speelgoedrobot van de Intertoys niet echt. Het is duidelijk dat er nog veel verbeterd moet worden.

Het is ethischer om robots te houden dan dieren. Robots hebben geen instincten die zonder goede reden in toom worden gehouden, zoals het willen ontdekken van de wereld. Daarom ben ik ook zo tegen het het opsluiten van konijnen in kleine hokjes of het enkel binnenshuis houden van katten. “Ach, ze weet niet beter”, zei iemand laatst over haar poes. En dat maakt het oké? I think not. Natascha Kampusch wist vast ook niet beter, maar haar situatie beperkte haar zonder twijfel in haar vrijheid en mens-zijn. Net als mensen zijn dieren niet maakbaar, maar hebben ze nu eenmaal genetisch bepaalde behoeften. Zeker als je claimt dat je huisdier een volwaardig lid van het gezin is, kun je niet je ogen sluiten voor die behoeften. Ook als die je niet goed uitkomen. Als je bijvoorbeeld niet bereid bent om een hond drie keer per dag uit te laten, ook al regent het de hele dag pijpenstelen, moet je geen hond aanschaffen.

Ik denk dat mensen in de stad ook geen katten moeten nemen als die hun leven lang maar drie kamers zullen zien. Omdat ze het niet altijd duidelijk laten merken dat ze weleens voorbij die ellendige voordeur willen, wil nog niet zeggen dat ze het niet vervelend vinden om steeds binnen te zitten. Kijk naar de “wilde neefjes” en de voorouders van de kat, of katten die wél naar buiten kunnen. Die blijven echt niet vrijwillig op dezelfde 50-100 vierkante meter rondhangen. Dat willen kattenbezitters misschien wel geloven, maar dat is niet het aard van het beestje. Ik snap niet hoe hun baasjes zo makkelijk over dit makkelijk te constateren feit stappen. Ja, deze ergernis zit diep! En dat is vervelend in een stad met duizenden opgesloten katers en poezen...

Goed, terug naar robots, want van dat onderwerp word ik weer vrolijk. Hoewel... hen zal in de toekomst misschien hetzelfde beklagenswaardige lot ten deel vallen. Het ligt in de lijn der verwachting dat huisrobots steeds verder ontwikkeld zullen worden, zowel op het gebied van motoriek als intelligentie. Het zou goed kunnen dat je op een gegeven moment eindigt met een speels en nieuwsgierig schepsel met een eigen willetje. Wie kan een eeuwig jonge puppy nou weerstaan? Maar mag je die dan wel altijd binnenhouden of zomaar uitzetten? Of negeren, of een rotschop geven? Waar ligt juridisch en ethisch gezien de grens tussen een dier en een robot?

Ik weet zeker dat dit een hot topic gaat worden als de robotica deze kant opgaat. Het zal een voorproefje zijn voor een nóg groter probleem: het bepalen wat een ‘persoon’ is in een wereld die we delen met hoogontwikkelde, mogelijk zelfbewuste kunstmatige intelligenties.

Of het nou om huiselijk gezelschap of kunstmatige breinen gaat, de vraag is als volgt samen te vatten: is in vrijheid leven en denken slechts voorbehouden aan producten van de biologische evolutie, of mogen onze creaties van metaal en kunststof er ook in delen? Wie het weet, mag het zeggen!

Die Seele digital

Als opwarmertje voor een uitgebreid stuk over robots, hier de songtekst van het nummer Biomechanik van de Duitse electroproducer Anthony Rother. Herkenbaar, ontroerend... kippenvel!

Biomechanik,
der Mensch belebt den Stahl,
Gedanken integral,
die Seele digital.

Biomechanik,
das Leben wird kodiert,
Gefühle generiert,
Natur perfektioniert.

Processor for President!

Er hangen verdonkere wolken boven de vaderlandse politiek, en wilderse beesten struinen rond in het Haagse bos. Nobele politieke idealen worden verduisterd door nationalisme, machtswellust en ander onverantwoordelijk menselijk gedrag. Het is beter dat we ons mede laten besturen door machines. Het is tijd voor een mekhanocratie*!

Nee, deze opvallende stelling is niet het product van verdovende middelen of acute waanzin. Werp met mij een blik in de krant laat en zie dat het bittere ernst is. Overal in de wereld is de politiek doordrenkt van onkunde en onverantwoordelijkheid. Corruptie, vriendjespolitiek, xenofobie, onderdrukking, fundamentalisme, agressief machtsvertoon en regelrecht wanbestuur zijn aan de orde van de dag. Hele landen worden op een stompzinnige wijze bestuurd, en dan heb ik het nog niet eens over de wereld als geheel. Écht globaal denken is helaas nog toekomstmuziek. Er zijn landen waar het beleid deels neerkomt op het pleasen van de diepreligieuze achterban. Het doel lijkt niet het welzijn van het land met al haar burgers te zijn, of een goede verstandhouding met andere landen, maar het koste wat kost doordrukken van de eigen visie. Ook in Nederland ontkomen we niet aan populistische en irrationele politiek. Geertje Wilders behoeft geen uitleg met zijn eenzijdige tirades, maar ook regeringspartij ChristenUnie kan er wat van.

Verantwoordelijkheden
Ook op 'organisatorisch' niveau valt er veel te verbeteren. Wij mensen lijken het gezamenlijke aardse bestaan nog lang niet te kunnen managen. De belangrijkste reden: er zijn gewoonweg teveel variabelen op een planeet met 6,6 miljard bewoners. En dan heb ik het nog niet eens over de ontelbare andere belangrijke factoren, zoals bedrijven en sociale bewegingen van allerlei slag. De mensheid is niet opgewassen tegen de enorme verantwoordelijkheden die kleven aan het besturen van een land middenin een dynamische wereld. En dat terwijl de risico's door overbevolking en technologische ontwikkelingen alleen maar toenemen in aantal en omvang. Aantasting van het milieu, het gevaar van pandemieën, biologische wapens en schaarste aan natuurlijke bronnen zijn maar enkele realistische voorbeelden. De belangen zijn te groot geworden om ons alleen door mensen met een beperkte visie en onvolledige blik op de problematiek te laten regeren. In gebieden waarin accuratesse en het nemen van snelle beslissingen van enorm belang is, wordt al vele jaren intensief gebruik gemaakt van computers. Denk aan de lucht- en ruimtevaart, het spoornet, het leger, zelfs in het ziekenhuis bij het bepalen van medicatie. Hoewel de computer al volop wordt gebruikt door beleidsmakers, is het verstandig om dit instrument een veel grotere rol te geven in politieke besluitvorming.

Functieomschrijving
Wat voor taken zou zo'n politieke supercomputer krijgen? Niet het bepalen van de globale koers van een land. Zoiets zal mensenwerk blijven, in ieder geval in het begin. Realistischer is het bepalen van de hoogte van belastingen. De machine zou berekenen wat op elk moment het beste percentage is door álle beschikbare economische informatie te analyseren en mee te laten wegen. Heel wat beter dan een president of minister die de belasting op een handig moment besluit te verlagen, bijvoorbeeld omdat de verkiezingen aanstaande zijn. Een ander voorbeeld is dat de machine het effect van een wetsvoorstel tot in detail kan simuleren en er vervolgens een positief of negatief advies aan verbindt. In een (veel) later stadium is het denkbaar dat de computer assisteert in het bepalen van de grotere lijnen. Privatisering, ja of nee? In welke sector van het bedrijfsleven gaan we investeren? Pakken we dat lastige land hard aan of met fluwelen handschoenen? Willen we betere betrekkingen met de VS of met Zuidoost-Azië? Hoe is dat ene internationale handelsconflict het beste op te lossen? Enkele actuele issues waar een computer zich over zou kunnen buigen. Emotieloos, nauwgezet, met ieders belang in het denkbeeldige achterhoofd.

Vier voorwaarden
Ik denk dat een gedeeltelijke mekhanocratie™ zeker mogelijk is. Er moet wel aan enkele voorwaarden voldaan worden om deze bestuursvorm te kunnen realiseren. Ten eerste moet de samenleving nog enkele tientallen jaren hetzelfde progressieve en pragmatische karakter behouden als nu het geval is in het Westen en in Zuidoost-Azië. Als het vooruitgangsdenken en de daaraan gekoppelde technologische ontwikkeling stagneren, ruimen kunstmatige intelligentie (KI) en andere vooruitstrevende (en controversiële) vakgebieden als eerste het veld. Ten tweede zijn er grote stappen op het gebied van KI noodzakelijk. Die zijn zeker op komst. Brain-building is helemaal hot in de wetenschap. Het ideaal is een kunstmatig brein dat op een 'natuurlijke' manier leert en zich op eigen initiatief uitbreidt. Door trial and error, net als een levend wezen. Alleen is de theoretische capaciteit en denksnelheid van zo'n brein bijna onbegrensd, zodat ze miljoenen malen slimmer en sneller dan ons kunnen worden. Artilects, noemt KI-wetenschapper Hugo de Garis ze, een samenvoeging van 'artificial' en 'intellects'.

Een derde en niet te onderschatten voorwaarde is dat het grote publiek positief staat tegenover besturende computers. Dit kan nog weleens een struikelblok blijken. Hoe vaak kiest een volk uit emotionele overwegingen niet voor iets dat eigenlijk slecht voor haar is? Kijk naar de steun die sommige duidelijk incapabele of kwaadwillende bestuurders krijgen in sommige landen. Eenmaal ingevoerd, dankzij overtuigende (emotionele!) argumenten, kunnen de zorgvuldige en rationele artilects daar een tegenwicht aan bieden. De vierde en laatste voorwaarde is dat politici deze nieuwe manier van regeren omarmen, ook al geven ze zo een deel van hun macht uit handen. Een menselijke medebestuurder kan het advies van een artilect niet enkel voor kennisgeving aannemen en er verder niets mee doen. Het advies is dus bindend, anders schiet de hele 'mekhanisering™' zijn doel voorbij. Ook niet onbelangrijk: de precieze plaats en rol van de computer zal in de grondwet verankerd moeten worden om de continuïteit en effectiviteit ervan te waarborgen.

Obstakels
Afgezien van de technologische uitdaging, zal het (deels) verlaten op het advies van een computer een grote stap zijn voor mensen. Het idee dat een onmenselijke, 'kille' verzameling van bits en bytes ons leven bepaalt, zal lang niet iedereen bevallen. Zelfs niet in een toekomst waarin computers nog meer dan nu een centrale rol zullen spelen in het dagelijks leven. En wat te denken van de bijna onvermijdelijke weerstand van religieuze mensen tegen mekhanocratie™? Velen geloven dat (landelijk) bestuur door het Opperwezen gesanctioneerd wordt. Het persoonlijk geloof van de leider speelt daarom een grote rol. Maar een machine heeft geen ziel en mag daarom niet een land besturen, zo zullen zij redeneren. Ook is niet ondenkbaar dat een artilect gaandeweg een welhaast goddelijke status toebedeeld krijgt door tevreden burgers. Waarom nog geloven in een goede, onfeilbare God als er één het land bestuurt? Een godsdienststrijd is het gevolg. De Garis voorspelt in zijn boek 'The Artilect War' dat de mensheid in twee kampen zal worden verdeeld: de Terrans, die traditioneel zijn en dingen bij het oude willen houden, en de Cosmists, progressieven die de artilects zullen omarmen. Uiteraard schaart hij zichzelf bij de laatsten. Het eindresultaat volgens pessimist De Garis: een gigantische oorlog. De ironie wil dat de man zelf een breinbouwer is en daarom bij voorbaat al wroeging heeft.

Gevaren
Niet alleen weerstand, maar ook een al te gretige omarming van mekhanocratie™ kan problemen opleveren. De eerste artilects zullen tamelijk afhankelijk zijn, maar op den duur kunnen ze steeds autonomer worden. Het risico is immers altijd aanwezig dat mensen in hun eeuwige zoektocht naar comfort en automatisering de artilects ook uitvoerende macht zullen geven. Dan wordt het adviseren echt beslíssen. In het ergste geval zullen de artilects ons op een gegeven moment niet meer naast zich dulden. Ze zullen vinden dat we te impulsief, dom en inefficiënt zijn en gewoonweg een groot gevaar vormen voor de lieve wereldvrede. Als het zover komt, is niet te voorspellen wat er zal gebeuren. Die enorme denkkracht moet niet tégen ons gebruikt worden. Als we niet zoals in The Matrix willen eindigen als levende Duracells, is het zaak om in de broncode, het DNA, van artilects hun taakomschrijving duidelijk vast te leggen. Misschien in de stijl van Isaac Asimovs drie robotwetten, als een soort heilig gebod: gij zult assisteren, niet leiden!

Tot slot
Dit alles is natuurlijk erg speculatief. Het breinbouwen staat nog in z’n kinderschoenen en het is ondenkbaar dat onpersoonlijke machines de regels zullen opstellen. De menselijke dominantie van de politiek is onaantastbaar. En toch... Langzaam maar zeker zullen kunstmatige intelligenties ons leven binnendringen en wij zullen langzaam aan ze wennen. Het dagelijks leven zal dankzij hun steeds soepeler en effectiever verlopen. Maar de politiek blijft achter, de kloof wordt groter. Gefrustreerd door het menselijk falen aan de top zullen we onze machinale meesters juichend welkom heten. Processor for President! Zullen ze ons het felbegeerde Utopia brengen... of de hel op aarde?

____________
* Van mekhane, het Griekse woord voor machine. ©Copyright: ik!

Jack & Giorgio 2

Deze is voor de nerds en/of filmliefhebbers onder ons! Met dank aan Ruben A., alias de Buidelrat. Als je écht niet weet naar welke film wordt verwezen: het antwoord staat onder de reacties.

Jack & Giorgio 1

Vanaf heden kun je hier kennisnemen van de bescheiden avonturen van de industriële robots Jack en Giorgio. De twee vrienden zijn industrial robots of medium size and general porposes van het type EI-25. Om de één of andere reden zijn ze nooit aan het werk. Zijn ze vergeten? Is de fabriek failliet? Jack en Giorgio hebben geen flauw idee. Terwijl dagen en nachten traag voorbijgaan in de kille fabriekshal, doden ze de tijd met praten. Want meer is er gewoonweg niet te doen...