Cyberterrorisme Alarmfase Rood

In de stoptrein van Rotterdam CS naar Uitgeest:

"... O Annet, ik dacht net echt dat er een terrorist tegenover me zat in de trein. Ja, echt! Hij liet zijn laptop achter op zijn zitplek en liep weg. Ik dacht dat hij hem vergat en rende achter hem aan, weet je wel, maar hij hield een raar verhaal over dat hij de conducteur zocht. Maar dan laat je je laptop toch niet zomaar achter? Ik dus terug naar m'n plek. Wilde bijna ergens anders gaan zitten, maar ja, als het echt een bom was, had het niet uitgemaakt waar ik zat, toch? Hihihi! Maar ik voelde me echt niet op m'n gemak. Komt hij na vijf minuten terug en gaat weer zitten, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ja, raar hè? Gelukkig is hij zonet uitgestapt. Maar belde je soms over de afspraak van ..." bladiebla, etc.

Iets te goed van vertrouwen zijn, levert je het predikaat 'terrorist' op. De ironie! Mensen als zij verdienen het om angstig te zijn.

e-Kammermusik

Gisteren had ik het geluk aanwezig te zijn bij een optreden van een getalenteerd saxofoonkwartet in een bijzondere ambiance (zie smaakvolle kroonluchter).
Ik liet de weldadig warme klanken over me heen komen, als stond ik op een Maltezer vestingmuur met uitzicht over de zee, terwijl de sirocco – vol van exotische geuren en onvervulde dromen – mijn gezicht teder streelde. (...) Hoe dan ook, ik zag de musici tijdens de veeleisende stukken soms worstelen om tijdig een nieuwe pagina van hun bladmuziek om te slaan, en ik dacht: Men zou een soort e-book moeten ontwikkelen dat middels een microfoon continu bijhoudt waar de musicus zich in een stuk bevindt, om de pagina's vervolgens op het juiste moment automatisch om te slaan. Of zou zoiets al bestaan?

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Het einde van het jaar doet je onwillekeurig terugblikken en vooruitkijken. Misschien omdat er de laatste weken van het jaar zo weinig andere dingen te doen zijn. Of misschien door melancholie, teweeggebracht door korte dagen en lange nachten.

Dus vooruit dan maar: Ik ben voornemens om in het nieuwe jaar veel te investeren in immateriële zaken: vriendschappen, de liefde, creatieve zelfontplooiing, maar vooral intellectuele verdieping, om het maar even hoogdrempelig te verwoorden. Ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik bij allerlei onderwerpen aan de oppervlakte blijf zweven. Met iets meer moeite kunnen er veel interessantere dingen gezegd worden over de wereld, de samenleving, cultuur en het leven in het algemeen. Dat gevoel heb ik tenminste. Wat dat praktisch betekent? Meer boeiende blogartikelen! Hoor ik daar een juichende massa? O nee, het is de doorspoelende wc van de buren.

De volgende songtekst verwoordt mijn streven voor 2010 treffend:

What did you want to see?
What did you want to be when you grew up?

To go away and not look back and think of what the others say
To go ahead and change your life without regard to what is said
And everyone must do the same
You'll find yourself lost again
Forget the things you've left behind
Through looking back you may go blind

Atlas Sound - Walkabout (with Noah Lennox)

Mijn vorige voornemens heb ik allemaal tenminste deels in daden omgezet, dus ik ben positief over mijn kans van slagen. En als het één groot fiasco wordt, heb ik een reden om de volgende jaarwisseling goed dronken te worden!

Atlas Sound is Bradford Cox (ook van de band Deerhunter), een kerel met een nogal excentriek uiterlijk dankzij het syndroom van Marfan. Een gegeven dat hij mooi uitbuit in plaats van verbergt. Precies zoals het hoort.

Bij gebrek aan beter

Omdat ik na veel plaatjes wel weer eens wat substantieels wil schrijven, maar geen fatsoenlijk stukje klaar heb liggen, zelfs geen onleesbaar misbaksel zoals mijn laatste filmrecensie, plaats ik maar een simpel overzicht van verse vondsten, vragen en inzichten.

• Ooit van "cargo cults" gehoord? Lees. Een stukje fantasierijker dan zwaaien met kruizen/wierook/vlaggen/handen/etc. • Ik weet zeker dat feministisch ingestelde vrouwen knarsentandend het mediacircus rond Patricia Paay en haar dochter hebben aangezien. Met je blote gat in een mannenblad is het hoogste wat je als oudere vrouw kunt bereiken! Neelie Kroes, jij bent te lelukkk!! • De Gouden SmakeLOSER Award gaat naar de kerel die ik laatst zag lopen met een t-shirt met daarop in koeienletters: YOUR MOTHER SUCKS COCKS IN HELL. • Wellicht hangt de populaire illusie dat de aarde (en dus het klimaat) in grote mate maakbaar is samen met het gemeengoed worden van verre vliegreizen en applicaties als Google Earth die de indruk geven dat onze planeet te bevatten is. Alomtegenwoordig + alziend ≠ almachtig. • De vaardigheid die alle stadsmensen zouden moeten beheersen: het goede in alledaagse dingen willen zien. • Voor melancholische, duistere en af en toe knallende lo-fi is er Mount Eerie's Wind's Poem (2009). Luister hier twee mooie tracks. Ben verliefd op de eerste; schrik niet van de aanvankelijke muur van geluid. • Ik vraag me al tijden af of er een verschil bestaat tussen de woorden melancholisch en melancholiek. Iemand? • Ik zou ook graag willen weten waarom de Febo (klik voor fun) als enige snackbar de 'oosterse' pindasaus serveert die veel chinese restaurants ook hebben. Opmerkelijk, want specifieke soorten pindasaus zijn niet zomaar inwisselbaar. Niet dat het niet smaakt, begrijp me niet verkeerd, maar ik ben benieuwd naar de gedachtegang erachter. • Meest surrealistische scène ooit. Helemaal afkijken! Ik heb de dvd, dus da's goed nieuws voor degenen die de rest van de film per se willen zien (as if!). • Howl's Moving Castle is leuk, maar My Neighbor Totoro is vele malen... hm, ja, schattiger, en geen enkel tekenfilmkarakter overtreft de mysterieuze kodama van Princess Mononoke. • Heerlijk die Mokumse directheid! Neem de cv-monteur die je, na 's ochtends je trappenhuis te zijn opgezeuld, doodleuk begroet met een grommend-hijgend "Godverdomme, wat een kuttrap". Ook goedemorgen... • Reageerders bij online nieuwsberichten vallen op te delen in drie categorieën: #1) Volslagen idioten, oftewel racisten, enge fundies en samenzweringsgelovigen; #2) Het leger kleurloze burgerlullen dat enkel algemeen geaccepteerde onderbuikgevoelens verkondigt; hun specialismen: xenofobie, bekrompenheid en morele verontwaardiging; #3) Genuanceerde lieden wier zorgvuldig geformuleerde en mogelijk verhelderende bijdragen telkens weer verzuipen tussen de plempsels van de eerste twee groepen, maar die het reageren (juist daarom?) niet kunnen laten. Zucht...

Spannend verhaal

Brandlucht in woonkamer; komt van pc, maar die staat uit; start pc op: zwart beeld & meer stank, ruk stekker eruit; mijn data!! & dit weekend deadline!!; maar wacht: slechts voeding kaduuk?, race naar winkel; een voeding rijker & 35 euro armer weer thuis; stoeien met kabels; bid stiekem & druk op aan-knop; extase en opluchting!; moraal van het verhaal: it pays off to be nerdy.

Secundaire moraal: uw computer houdt van een stofvrij huis, en: een pc zien sterven is een stressvolle gebeurtenis. En nee: ik kom die van jou niet repareren.

Plattegrond van de hel

Ah, nostalgie met een bittere nasmaak! In bovenstaande ruimte van 12,8 vierkante meter bracht ik te veel jaren van mijn leven door. Dat Wouter Bos en onze alom geliefde minister-president ooit in eenzelfde Uilenstede-kamertje woonden, was slechts een schrale troost.

Wat dat betreft is het wel jammer dat de laatstgenoemde nu waarschijnlijk toch geen eerste President van Europa wordt. Had mooie veteranenpraat opgeleverd. "De president en ik woonden met duizenden studentikoze zielen op 1 vierkante kilometer. Ja, dat waren nog eens tijden. Wel zwaar. Héél zwaar. Zeker als Amstelveen Snacks zonder reden gesloten was." Zou er in JP's tijd eigenlijk überhaupt een snackkeet zijn geweest? Misschien dat daar een kamervraag over gesteld kan worden. De onderste steen moet boven! Want snacks maken de man. Zeg me wat je frituurt en ik vertel je wie je bent. Enzovoort.

Ik heb het echt geprobeerd, maar het bleek niet mogelijk om de onbeschrijflijk naargeestige sfeer natuurgetrouw te reproduceren. Zo hoort u op het balkon een berg grof vuil te zien waar zelfs de slumdogs van Mumbai nog jaloers van worden. De plastic zakken met kleding die er lagen (don't ask), begonnen na enkele jaren spontaan te vergaan. Om maar een idee te geven. Maar dat was toen. In mijn nieuwe woonstee durf ik zelfs weer mensen uit te nodigen. Ben je benieuwd naar de Uilenstede-ervaring? Heb je altijd al eens een isoleercel willen inrichten? Leef je uit!

Gij zult partij kiezen

Ik, tijdens een flamewar over de comm... eh, socialistische trekjes van Obama's nieuwe zorgstelsel op een internetforum:

Do Americans really only think in ideologies?

Antwoord van "Somacandra":

Yup. The main intellectual contribution of the United States to the world is Pragmatism. Yet it is one of the most ideological countries on the planet. Like the classical teenager insecure about its own relative youth and inexperience, we act like we've got it all figured out according to some neat, tidy system that is mostly bullshit.

Ach, het begint allemaal met zelfkennis...

Universeele Wijsheden 1

In 1998 begon ik te schrijven in een Word-document dat ik UNIVERSEELE WIJSHEDEN en SURREALISTISCHE VERTELLINGEN noemde, en ik hield niet meer op. Inmiddels telt het 354 pagina's die zijn volgeschreven in Times New Roman lettergrootte 9. Vandaar dat het document 346.362 woorden bevat. Dat is 4,5 keer een gemiddelde roman. Wáánzin!

Hoewel ik er tegenwoordig niet veel meer in schrijf, was het document oorspronkelijk bedoeld als verzamelplaats voor absurde verhaaltjes. Al snel veranderde het echter in een soort dagboek waarin ik wekelijkse klaagzangen op het leven schreef, slechts sporadisch onderbroken door optimistische pennenvruchten. Hier een bijdrage uit een onschuldiger, absurdistischer tijd, die een glimp biedt van wat een een zeer verwarde Achterhoekse tiener moet zijn geweest:

Hoekige cirkels en ronde vierkanten

De titel lijkt op het eerste gelaat nogal vreemd en banaal, maar pas op! Laat u niet misleiden! Er is namelijk een wijdverbreide samenzwering aan de gang die cirkels en vierkanten misleidt om een andere vorm aan te nemen.
Ik ontdekte dit nadat ik een overdosis Finimal, gecombineerd met Norit innam.
Voor mijn ogen werd cirkels en vierkanten verteld een smerig complot te vormen. Terstond veranderden zij in misleidende vormen, voor mijn eigen ogen, nota bene! Ik schreeuwde dat ze hun normale vormen weer moesten aannemen, want dit was natuurlijk te gek voor woorden en viel niet te tolereren. Maar nee hoor, ze deden alleen nog maar gekker en gekker, want de samenzweerders stonden er vlak naast om ze valse ideeën in te fluisteren. De cirkels en vierkanten waren doof voor mijn aanmaningen en gingen lustig door met transformeren. Het werd zelfs zo gek dat ze rechthoekig en driehoekig werden.
Toen was voor mij de maat vol. Ik riep: “Weten jullie wel van de essentie?” Ze antwoordden: “Ja toch, integendeel.” Waarop ik lispelde: “Vergeet uw paraplu niet.” En waarachtig, ze combineerden hun stellingen en vielen pardoes door het lint, dat daar al enige eeuwen hangt. Toen ze eenmaal uit de pap kwamen, wezen ze naar boven, waar de zon neerkwam. Het was een ijzingwekkend schouwspel, ja of nee? Ik vond het zeer jammer dat de tabletten zo snel waren uitgewerkt, want zoiets ongelooflijks ziet men immers maar eens in de 136 jaar.

Een heus mysterie

Ik zat zonet wat foto's te bekijken die ik niet lang geleden tijdens een familie-uitje naar Wijk aan Zee maakte. Daarbij zag ik dat er iets vreemds aan de hand is met deze pica.

Op de foto zijn zandbulten langs de promenade die langs de strandtenten voert te zien. Door watererosie lijken ze net op rotsen, maar dan in het klein. Is vast een heel gangbaar verschijnsel, maar ik kom niet zo vaak op het strand, en ik vond het leuk. Mag ik?

Maar check deze uitvergroting van het ding dat op de 'rotswand' te zien is. Op foto's (link & link) van een paar minuten later is het er niet meer. Het moet klein geweest zijn, misschien maar 4 cm hoog. Theorieën zijn welkom, want ik snap het even niet meer. "Het is een klimmende kabouter" telt niet mee. Of wel?

Vogelvlucht

Soms maak je bijna per ongeluk een mooie foto. De prent hierboven was zo'n gelukstreffer. Ik maakte hem met de camera van m'n iPhone (en een beetje met Photoshop).

Ik had het plaatje af op de dag dat ik hoorde dat Joanne Noordinks stoffelijke overschot was gevonden in Aalten, het dorp waar ik ben opgegroeid. Een in alle opzichten mooie vrouw lag in de tuin van iemand van wie niemand het verwachtte. Ik kende haar niet en de dader evenmin, maar voor de mensen voor wie dat wel geldt, is de nachtmerrie compleet. Vandaag was de begrafenis. Er hingen honderden vlaggen halfstok in Aalten. Ik woon er niet meer, en ik heb geen vlag, maar wel de foto hierboven, en een passend gedicht van Renée van Riesen. Misschien dat iemand er iets aan heeft.

Stella Maris

Ik heb een eigen 'zuster maan'
niet aan de hemel wil zij staan,

zij wil niet bij de aarde horen —
ze kiest haar eigen baan, daarboven

en wandelt door de kou — een tak
die ongemerkt de band verbrak.

Zij is een ster — ik ben op zee
in stilte reist ze — met mij mee.

De beslissende slag?

Het gebeurt niet vaak dat iets waar je al jaren van droomt, ook daadwerkelijk wordt uitgevonden. Ontelbare nachten heb ik vloekend en met een vliegenmepper in de hand gewenst dat ik een automatisch laserkanon had dat de muggen voor mij uit de lucht schoot. WELNU, ZO’N KANON BESTAAT! Daarmee moeten we de iedere zomer terugkerende oorlog tegen de muggen wel winnen!

Het wapen zal in eerste instantie alleen tegen malariamuggen worden ingezet en zal waarschijnlijk het komende decennium nog erg duur zijn. Hoewel, als het product voor ontwikkelingslanden is bedoeld, mag het natuurlijk niet al te veel kosten, dus de prijs zal snel genoeg zakken. Ha, hebben wij even geluk dat ze daar straatarm zijn! Hoe dan ook, het begin is er. Kan niet wachten op het moment dat ik maniakaal grinnikend in m’n nest lig, terwijl er om me heen rokende muggenlijken naar beneden dwarrelen. *ZAP!* Haha! *ZAP!* *ZAP!* Mwahahaha, topvermaak! *ZAP!*

De muggenhemel ziet er vast uit als een planeet die wordt bedekt door één gigantische huid die eeuwig slaapt, maar dat geheel terzijde.

Just say no

Een paar uur geleden belde er een verkoper van Energie:direct bij me aan met een mooi verhaal over goedkopere energie. Als ik hem wat persoonlijke gegevens zou geven, zou ik een pakket krijgen, waarna ik kon beslissen of ik met het bedrijf in zee wilde. Ik sloeg het aanbod af en keek wat rond op internet, en kwam dit nachtmerrie-achtige topic op het forum van de Consumentenbond tegen.

Natuurlijk laat zo'n topic een heel eenzijdig beeld zien van een bedrijf, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Energie:direct met regelmaat fouten maakt en niet zo duidelijk is als het kan zijn. Blijkbaar gingen veel mensen onbewust een overeenkomst aan, waardoor ze lange tijd dubbele energiekosten betalen. Anderen lukte het niet om binnen de afkoelperiode de boel op te zeggen. Verder bestoken Energie:direct en haar incassobureau sommige klanten met schijnbaar onverklaarbaar hoge rekeningen.

Ik denk dat veel ellende voorkomen kan worden als mensen geen overhaaste toezeggingen doen aan telefonische of deur-aan-deurverkopers. Niet dat deze types per definitie onwelkom zijn, maar voorzichtigheid is geboden, zeker als het om een duur product gaat. Hoewel dat natuurlijk een open deur is (ha, woordgrapje), kan iedereen in een onbewaakt ogenblik slachtoffer worden van colporteurs... en z'n eigen naïviteit en gierigheid. Daarom postte ik het volgende stuk op het forum, onder het motto 'Ken uw vijand':

Ik kreeg 2 uur geleden een colporteur van Energie:direct aan de deur. Het bezoek zette me aan het denken.

Ik realiseerde me dat er met een specifieke reden deur-aan-deurverkopers worden ingezet. De reden is niet financieel, want zo goedkoop is deze wervingsmethode namelijk niet - reclame via tv, radio of geprinte media kost per bereikte potentiële klant heel wat minder. De reden is natuurlijk dat een verkoper die face-to-face op je inpraat veel moeilijker te weerstaan is dan een folder of zelfs een telefonische verkoper. Je wilt namelijk vriendelijk zijn en (dus) meegaan in wat de ander zegt; zo zitten mensen als sociale wezens nu eenmaal in elkaar. Combineer dat met oppervlakkige, maar aantrekkelijke en logisch klinkende financiële argumenten, en je bent opeens een stuk minder kritisch. Deze aanpak loont, zeker in het geval van Energie:direct, waarin blijkbaar alleen wat ja's en enkele gegevens (zoals je bankrekeningnummer) nodig zijn om je te "strikken". Want het is "strikken", omdat het toesturen van het zogenaamd vrijblijvende welkomstpakket meer omvat dan velen denken.

Ik hoorde zonet de verleidelijke zinnen "wel 11% goedkoper!", "gegarandeerd het laagste bedrag!", "100% dochteronderneming van Essent!" en "u zit nergens aan vast!" natuurlijk wel, maar omdat ik me bewust was van het indringende effect van zo'n babbelaar aan de deur, sloot ik me mentaal voor dat geratel af en besloot om aan het einde ervan te zeggen: "Sorry, maar ik zie iets toegestuurd krijgen wél als 'ergens aan vast zitten', en ik doe liever zelf eerst research voor ik een informatiepakket vraag." Die research deed ik dus, want ik wil ook goedkopere energie, met als resultaat dat ik o.a. de horrorverhalen hier las. Mijn aanpak bij colporteurs kan ik iedereen aanraden: onthoud alleen de hoofdpunten van het verhaal, negeer de rest, sla het aanbod altijd af (je hebt immers niets te verliezen!), en mócht iets uit de aanbieding je interesse gewekt hebben, doe dan rustig op internet nader onderzoek. Ik was in ieder geval blij dat ik me niet liet imponeren door het bedrieglijk simpel klinkende verkooppraatje.

Dat goede doelen vaak mensen langs de deuren sturen, kun je ook zien als minder wenselijk, maar dan gaat het tenminste om transparante, kleine maandelijkse bedragen. Het is ronduit verdacht als een onderneming colporteurs of callcenters inzet om een relatief dure en complexe dienst als energielevering te verkopen - het geeft mijns inziens aan dat ze de consument niet respecteren, en dat er waarschijnlijk addertjes onder het gras zitten. In dit geval is dat addertje dus het toegestuurde pakket. Dat houdt het aangaan van een overeenkomst in, wat alleen voorkomen kan worden als jij binnen 8 dagen actie onderneemt. Wat veel mensen niet (op tijd) doen, omdat ze denken dat het slechts om een informatiepakket gaat, of wat anderen gewoonweg niet lúkt door administratieve chaos bij, of onwil van, Energie:direct. Dat maak ik tenminste uit dit forumtopic op.

Lieve bloglezertjes, mijn advies is dus: laat standaard een krachtig "NEEN!" horen aan deur-aan-deurverkopers. Het kan je een hoop geld en gezeik besparen.

UPDATE: Nuon deelt mijn argwaan, zag ik via een link in hun nieuwsbrief.

Een nieuw uniform

Dat moest natuurlijk even getest worden. Vanaf volgende week ga ik namelijk het groeiende leger van beveiligers versterken. Het in de gaten te houden object is een datacenter (een gebouw vol opslag- en netwerkapparatuur van allerlei bedrijven).

Vind dat ik best overtuigend overkom — let op die actiebereide, opengesperde hand op de foto links, en die onverzettelijke blik rechts. Ik voelde me gewoon geïntimideerd door m'n eigen spiegelbeeld! Het eerste teken dat je je in een uniform anders gedraagt dan normaal?

Monster onder m'n bed

Zaterdag, omstreeks 12 uur. Een vreemd geluid in m'n slaapkamer. Bij binnenkomst een omgevallen doos. Hoe, wie, wat? De balkondeur staat een stukje open om de boel te luchten, dus ik heb al een vermoeden. Ik kijk onder het bed. Zorro, de schuwe kat van de buren, staart me aan.

Even later maakt hij een verkenningstocht door m'n huis, waarbij hij me scherp in de gaten houdt. Maak je geen zorgen, kleine ontdekker, je bent welkom. Kom vooral nog eens langs. Als je mijn bed maar niet als kattenbak gebruikt. Anders maak ik van je donszachte vachtje een vloerkleed, waarna ik je nieuwsgierige kopje op een paal spiets en voor het raam zet als afschrikwekkend voorbeeld voor alle buurtkatten. Het is maar dat je het weet, kleine vriend.

Ik ben voornemens...

Wetende dat het niemand zal interesseren, en dat de wereld eigenlijk staat te springen om een nieuw artikel over robots, som ik hier toch mijn goede voornemens voor 2009 op:

[1] First and foremost: afstuderen! Status: mee bezig. Kan niet wáchten om de slechte arbeidsmarkt te betreden. Af te sluiten met een mooie afstudeerborrel, waar drank en vreugdetranen rijkelijk zullen vloeien.

[2] Dagelijks na het avondeten minstens 1 uur lezen. Er staan zeer veel prachtige boeken op mij te wachten en het schuldgevoel wordt langzamerhand ondraaglijk. (*kijkt ongemakkelijk naar boekenkast*)

[3] Betere blogteksten schrijven over boeiende en pittige onderwerpen. Mijn doelen: reactie en discussie oproepen / informeren over de natuurlijke wereld / intellectueel uitdagen / entertainen / chickies imponeren met het resultaat.

[4] Doorgaan met zoveel mogelijk buiten actief zijn, of het nou gaat om fietsen, hardlopen of gewoon nordic walkin... eh, wandelen. Moet nog beslissen of in het park chillen ook hieronder valt (grote kans van wel).

[5] Meer fruit en minder ongezonde shit kopen. Oppassen met verzadigd vet in chocola, chips, ijs, koekjes en kaas. Sleutelwoord: kiwi (zonder slagroom!).

Officieel yummy

Deze eenkoppige jury is er eindelijk uit: kiwi met slagroom is zonder twijfel het lekkerste voedsel dat de aarde — in dit geval via de Albert Heijn — de mens kan schenken.

Zoals je hierboven ziet, móest ik mijn portie zelfs vereeuwigen, zo lekker vond ik het. Het onbeschaamd kunstmatige zoet en het nauwelijks minder onbeschaamde fruitig zoet-zuur houden het paradoxale culinaire huwelijk van ongehoord voedzaam en ongehoord ongezond kunstig in balans als een clown van het Groot Russisch Staatscircus twee draaiende borden op evenzovele stokjes, concludeerde ik na de eerste hap.

Over de Albert Heijn gesproken, bovenstaande foto kan wat mij betreft zó in dat sfeervolle kookblaadje van de supermarkt, de AllerHande. Na wat lichte aanpassingen, uiteraard. Hoera, een excuus om weer eens te photoshoppen!



Zo, da's beter.

Verder kan ik de Almhof roomyoghurt Walnoot - Griekse Honing aanraden. Bij de eerste keer proeven staat je gegarandeerd een ware smaaksensatie te wachten! Of mijn smaakcentrum is gewoon overgevoelig omdat ik niet bepaald avontuurlijk kook, dat kan natuurlijk ook.

Harder, faster, stronger

Eindelijk.

Na 70 dagen, veel gebel met Glasvezelnet Amsterdam, 3 afspraken waarvan er 1 zomaar verviel, een vastzittend kruipluik, gehak/geboor/gedoe door 5 monteurs die slechts 3 koppen koffie dronken, de nodige krachttermen en ontelbare smeekbeden gericht aan denkbeeldige godheden heb ik dan eindelijk weer internet op mijn pc. De tweeënhalve maand dat ik praktisch afgesloten was van het wereldwijde web leken wel een jaar. Nee, een galactisch jaar! Dus: happy days are here again!

Maar ook jullie, mijn drie (of twee?) trouwe lezers, zullen van mijn hernieuwde 'onlineheid' kunnen profiteren. Er staan namelijk diverse diverse artikeltjes in de planning, namelijk over robots, films, lekker eten, de dood, grappiger dingen, boeken en de nodige preken met humanistische en naturalistische inslag. Inderdaad, de oude vertrouwde meuk, maar deze keer met extra diepzinnigheid en zelfreflectie. En als dat niet lukt, dan pak ik het anders aan, want "If you can't dazzle them with brilliance, baffle them with bullshit."

'Cause I’m back, bitches. Harder, faster and stronger than ever!

Mobiele evolutie II

Vergeleken met het vorige bericht wordt het nogal krap op de overzichtsfoto. De ontwikkeling blijft boeiend: back to black, weer een groter scherm, nog maar één fysieke knop op de voorkant... en dan hebben we het niet eens over wat er aan de binnenkant allemaal is bijgekomen. Doet me afvragen wat ik hierna in mijn broekzak zal hebben zitten!

Ter bezinning:
Elke spannende nieuwe gadget wordt uiteindelijk normaal en zelfs ouderwets.
Amen.

Run, Harmen, run!

Wonderen bestaan. Op zondag 6 juli 2008, om vier uur des middags, begaf ik mij naar buiten, teneinde mijn lichaam aan de tuchtiging genaamd 'hardlopen' te onderwerpen. Na een hels half uur was ik weer thuis. Bezweet, ietwat teleurgesteld in mijn kunnen, maar tevreden.

Gelukkig had ik niet echt een doel, omdat het mijn eerste keer was. Ik keek gewoon wat mijn verlepte lijf kon hebben. Vijf minuten hardlopen leek me fijn, tien minuten fijner. Het werden er zeven. Of acht, als je zo'n 'het-glas-is-half-vol'-type bent. Lijkt lachwekkend weinig, maar het is zaak de boel langzaam op te bouwen en niets te forceren. Wat een andere manier is om te zeggen dat ik gewoonweg niet meer verder kón. Aangezien ik op het absolute nulpunt begin, heb ik nog een lange weg te gaan. Letterlijk.

OVER DE OBSTAKELS DIE IK MOEDIG EN MET WISSELEND SUCCES NAM
Zodra ik een voet buiten de deur zette, realiseerde ik me dat het allemaal niet zo simpel is als het lijkt. Ten eerste moest ik een licht gevoel van opgelatenheid overwinnen toen ik in mijn onmodieuze sportbroekje en parelwitte Asics over straat liep. Ten tweede merkte ik dat het lastig is de boel niet te verslonzen tijdens het lopen. Je hebt als loper de neiging er een beetje bij te gaan hangen als het meelijwekkende energiepeil tot het nulpunt is gezakt. Neen, een fiere tred is het devies! Ten derde gaan minuten terrrrrrgend langzaam voorbij als je je zwaar inspant. Dat verandert vast later nog wel, maar in deze fase is het doorbijten geblazen. Van die verslavende 'natural high' die je van hardlopen zou krijgen is nu nog weinig te merken!

DE GRONDIGE IDEOLOGISCHE ONDERBOUWING IN KORT BESTEK
Ik las ooit eens dat mannen gemiddeld op hun 28e op hun sterkst zijn. Omdat ik die leeftijd nader, spreekt het me wel aan om een inhaalslag te maken. Ook heb ik altijd geloofd dat het de biologische bestemming is van mannen om fit en sterk te zijn. Het is onze rol. Een beetje zoals vrouwen in zwangerschap een bepaalde bestemming kunnen ervaren. Verder zie ik sport als een manier om ook op mentaal gebied het uiterste uit mezelf te halen. Het oude gezegde 'anima sana in corpore sano' klopt. Sterker: omdat ik denk dat lichaam en geest niet gescheiden zijn, valt het gezegde te veranderen in 'een gezonde geest ís een gezond lichaam'. Het mooie aan hardlopen is dat het een heel natuurlijke manier is om fit te blijven; persistence hunting, of 'duurjacht', waarbij enorm lang achter een prooi aangerend wordt totdat het dier uitgeput in elkaar zakt, was mogelijk de eerste vorm van jacht. Rennen is bovendien een onderdeel van veel andere sporten, en het kan zelfs in het dagelijks leven van pas komen.

OVER STERKE MANNEN, DE ONVERMIJDELIJKE AFTAKELING EN DE DOOD
Maar uiteindelijk zit je door sport gewoon lekkerder in je vel. De Sterkste Man van Australië, Derek Boyer, zegt het zo (vrij vertaald):

"Ik zal je zeggen wat we [uit de sport] krijgen: het is voldoening. Ik heb een oud gezegde; ik denk dat wanneer iemand dood is, hij geen enkele kracht meer heeft en dat wanneer iemand dicht bij de dood is, hij erg weinig kracht heeft om te gebruiken. Dus is het logisch dat wanneer een persoon op zijn sterkst en capabelst is, hij dan het meest leeft, en daarom doen we dit. Het gaat allemaal om voelen dat je leeft en geloof me als ik zeg dat we nu aan het pieken zijn. We voelen ons geweldig." *

Met andere woorden: de doden sporten niet. Wauw. Ik vond mensen die veel sporten altijd een beetje dom. Nu niet meer zo. Niet dat ik nu meteen zin krijg om vrachtwagens te trekken en met boomstammen te leuren, maar een soortgelijk sentiment motiveert me wel om wat meer uit dit aardse omhulsel te halen.

MIJN HEILIGE DOEL IN MINUTEN & DE VREES VOOR DE WINTER
Het beoogde eindresultaat van veel beginnersschema's is zonder pauze twintig minuten lopen na tien weken opbouwen. Het zou leuk zijn als ik het eind augustus zo'n vijftien minuten kan volhouden. Vervolgens kan ik me richten op de volgende stap: vijftien minuten heen - paar minuten rusten - vijftien minuten terug. Op den duur zal die rustpauze niet meer nodig zijn. Het resulterende halfuurtje kan ik dan drie keer per week inplannen. Nou ja, 'inplannen'... het mooie is dat dertig minuten eigenlijk overal tussen zijn te proppen. Ik vraag me wel af hoe het me in de winter zal vergaan. Hoewel ik een trainingspak heb (een object dat ik jarenlang angstvallig verborgen heb gehouden voor de buitenwereld), schijnt het diep inademen van erg koude lucht niet fijn te zijn. Maar ik heb er wel wat voor over om lekkerder in m'n vel te zitten in de wintermaanden.

Oké, genoeg geluld. Sport is uiteindelijk gewoon een kwestie van dóen (ja, echt). Morgen ga ik weer. Drie blokjes van drie minuten hardlopen, met tussendoor een paar minuten wandelen. En de overmorgen daarna. En die daarna. En daarna. En, inderdaad, daarna. Oef... De echte uitdaging ligt in de lange adem!

Voorwaerts landgenooten!

Gisteren, na de prachtige wedstrijd Nederland-Italië, drong het tot me door: voetbal heeft wel degelijk bestaansrecht. En ook: nationalistische gevoelens zijn gewoon leuk.

Natuurlijk scheelt het als het spel van de eigen ploeg helemaal klopt, en geen aaneenschakeling is van mislukte passes, zoals in het recente verleden het geval was. Maar wat de sportieve strijd tussen landen zo mooi maakt in vergelijking met clubvoetbal, is dat het vrij is van idioterie en sneuheid. Ten eerste is er geen dom-fanatieke aanhang bestaande uit agressieve tokkies, en ten tweede botsen er écht twee werelden. Wat is bijvoorbeeld een duel tussen Nijmegen en Arnhem nu helemaal? Amsterdammers kunnen die steden niet eens uit elkaar houden. Competitie in een land ter grootte van een postzegel? Laat me niet lachen.

Nee, dan de verschillen tussen Nederlanders en Italianen! Hoewel het gisteren meeviel, is de hooghartige grijns normaliter slechts met moeite van de tronies van die zelfvoldane goudhaantjes te vegen. Stiekem wil iedere rechtgeaarde Nederlander zo'n type van de toren van Pisa smijten. En dat is nu juist wat we gisteren in sportieve zin hebben klaargespeeld. "Malgrado gli azzurri a un certo punto fossero completamente in balia degli avversari...", staat er op de site van La Repubblica, wat door Babel Fish vertaald wordt als "In spite of the blueta to a sure point they were completely in nanny of the adversaries...". De blueta, dat zijn de Italianen. De adversaries, dat zijn wij natuurlijk. En in balia di, onhandig vertaald als in nanny of, betekent gewoon "overgeleverd zijn aan".

Hell yeah!! Onze noordelijke nuchterheid, eigenzinnigheid, spontaniteit, efficiëntie, whatever, heeft gezegevierd! Is de eeuwenlange bezetting door de Romeinen toch weer een beetje goedgemaakt (nationalisme zorgt tenminste voor historisch besef). Ik keek gisteren nog even de kat uit de boom, maar vrijdag sta ik in een Amsterdamse kroeg met een pot bier en onvaste blik het Wilhelmus mee te brullen. Even helemaal trots Nederlander zijn, om na het EK weer terug te keren naar een heerlijke, geheel voetbalvrije mindset. Ja, als een soort landverrader.