No Food :(

Sloterdijk

Geheel in de lijn der verwachting

Jacky Stevens, mede-oprichtster van de WildersJugend, op haar twitterpagina over de damschreeuwer:

Uit eerdere berichten is gebleken dat deze man zich in een zekere zin [sic] van labiliteit bevindt... --- Nederland moet opstaan tegen zulk gedrag. Dit gedrag moet niet meer door de beugel kunnen, het is tijd dat wij ordeverstoorders aanpakken. --- Ik fit [sic] niet op labiele mensen, ik fit [sic] op de damschreeuwer die wegens labiel gedrag deze actie voltrok.

"Nederland moet opstaan tegen zulk gedrag." Juist ja. Zeker door zero tolerance toe te passen op geesteszieken. En die laatste zin is te stupide voor woorden. Bovendien: vit·ten vitte, h gevit - kleingeestig kritiek leveren; zeuren. Heel toepasselijke eerste definitie.

Boom, raam, kerk

Boom door raam van Vondelkerk. Klik voor grotere versie.

Exoten op mijn balkon

Even een klein uitstapje naar het territorium van Steve Irwin (Moeder Natuur hebbe zijn ziel). Hoewel het een leuke verrassing is om zoveel kleur op je balkon aan te treffen, zijn halsbandparkieten in Amsterdam geen heel bijzonder fenomeen. Iedereen die een beetje oplet in de stadsparken ziet dat de bomen vol zitten met de krijsende krengen.

Toch vind ik het best bijzonder dat deze exotische vliegbeesten twee maanden van bar winterweer hebben overleefd. Op de video zie je mogelijke verklaringen. Ten eerste lijken de meeste andere vogels beducht voor de parkieten te zijn (zie 00:15 'Kijk me niet aan!'). Vast omdat ze agressief zijn en/of vervaarlijke snavels hebben. Dus ze maken als eerste aanspraak op voedsel. Ten tweede zijn ze slim. Dat met poten en snavel omhoog takelen van het voedernetje (na 01:00) om makkelijker en méér te eten, zie ik zo'n achterlijke vliegende rat nog niet doen. Op deze foto zie je een exemplaar zelfs water drinken door een rietje! Echt!

Zeeburgerbrug

Monoliet

Slechtste nieuwsvideo ooit

Met dank aan mijn... tja, extraverte onderburen.



Er was weinig te zien en het liep bovendien met een sisser af. Geen wilde achtervolging, geen worsteling met een agressieve arrestant, zelfs geen waarschuwingsschoten! Zeker de pistolen leeggeknald tijdens de vorige melding, kan gebeuren. Hoe dan ook, mijn excuses voor dit vrij zinloze filmpje.

Online burgerjournalistiek is tegenwoordig echter zó hot dat ik mezelf niet kon bedwingen. NU.nl heeft NUjij en NUfoto, CNN heeft iReport en Amsterdamse zender AT5 heeft Gespot, met extreem zouteloze bijdragen als resultaat. Steekt mijn filmpje nog goed bij af. Klein nieuws is leuk, totdat het zo klein wordt dat het eigenlijk niet bestaat.

Ik zou bijna vergeten dat ik een jaar geleden ook al voor burgerjournalist speelde tijdens een spec-ta-cu-lai-re gezamenlijke operatie van brandweer en ambulance. Bijzonder hoe snel bij zoiets de halve straat volstaat met kids. GENIET!

Wie schrijft, blijft

Winkeldievenpraat op de muren van de "arrestantencel" van de Bijenkorf in Amsterdam. Een beveiligingsmedewerker vertelde me dat hier elke dag wel iemand zit te wachten totdat de politie komt. Het stonk er enorm; uit wraak houden de gesnapten hun plasje niet op.

Wasmachines en neptieten

"Zijn die borsten echt?"
Verbaasd kijk ik op van de Nieuwe Revu. Naast mij zit een Aziatisch ogend mevrouwtje van eind dertig. Ze wijst naar een blonde pin-up in de Panorama.
"Die borsten zijn zo groot. Zijn ze echt, denk je?"
Uit beleefdheid kijk ik even aandachtig naar de foto, hoewel ik direct zie dat de melkklieren niet 100% koosjer zijn.
"Nee, ik denk het niet, ze staan veel te bol."
Gebiologeerd kijkt de mevrouw nog eens goed. "Denk je?"
"Ja, kijk, ze ligt, maar haar borsten staan nog recht overeind. Hartstikke nep."
"Hm", zegt de mevrouw en bladert door. Dankbaar keer ik terug naar het razend interessante artikel over gameverslaafden.
"En deze dan?" Deze keer schuift ze me een foto van een staande pin-up onder m'n neus. Voordat ik specialistisch commentaar kan geven, wijst ze naar de bovenkant van de borst. "Is ook nep, zie je dit streepje?" Inderdaad, nu valt het mij ook op dat de neptieten een duidelijke bovenrand kennen. "Zie je het? Dat streepje?"
"Goh, ja, je bent een echte borstenexpert", zeg ik. Of is het neppe borstenexpert?
Even is het stil. Het artikel heb ik al opgegeven.
"Wat vind jij van zulke borsten?" Ze kijkt me aan.
"Hm? Eh, ik vind het maar niks, ik bedoel..."
"Als ik veel geld zou hebben, zou ik ze misschien nemen. Maar ze voelen vast heel hard aan, niet zacht. Dat hoort niet, toch? Wat denk jij?"
"Ehm..."

Godzijdank begint op dat moment een wasmachine te piepen; m'n was is klaar. Ik sta snel op en haal de trommel leeg. Getroubleerd verlaat ik de wasserette. Hier was ik niet op voorbereid. De volgende keer dat ik de was ga doen, moet ik alerter zijn. Expect the unexpected. Want alles is mogelijk in Wassalon Java.

Kooi + inhoud in Flevopark

Nee, ik snap het ook niet helemaal. Baasje lag in de buurt bier te drinken.

Boeken zijn heilig

De Duif, afgelopen donderdag, 16.00 uur. Weer eens wat anders, tussen de boeken snuffelen in een kerk. Eerst speelde een oude heer rustieke stukken op een vleugel, later begon plots het orgel te bulderen.

"Godverdomme, wat een teringherrie", zei een man in de rij voor de kassa, waarmee hij resoluut een aards tintje aan de verder hemelse middag gaf. Alhoewel, hemels... Heb voor mijn doen maar een magere oogst binnengehaald:

● Shane (BFI Film Classics) (€0,95), dun boekje over de totstandkoming van een favoriete western van mij, zie ook de beknopte recensie (mijn toekomstige filmrecencies zullen overigens wat langer van stof worden)
● 25 Jaar Nederlandse Poëzie 1980-2005 - In 666 en een stuk of wat gedichten (€7,50), omdat bloemlezingen een goede manier zijn om met verschillende soorten poëzie in aanraking te komen. Kwestie van in het wilde weg bladeren en je laten verrassen door dat wat je tegenkomt.
● Contemporary Paganism – Listening people, speaking earth (€2,-), omdat ik paganisme een interessant fenomeen vind. Het boek is toegankelijk geschreven, maar ik zal het hoogstens als naslagwerk gebruiken. De schrijver is zelf een paganist en doceert aan de Open University. Vanwege de flinke bibliografie geef ik het boek het voordeel van de twijfel.

Het leven is mooi.

Tram 14, gisteren, 7.46 uur:
Het is nog donker als de tram op een brug over de Amstel plots tot stilstand komt. De vijf passagiers, waaronder ik, kijken lichtelijk verrast op. De bestuurder opent zijn deurtje en loopt de tram uit. Aan de rand van de brug zie ik hem zijn mobieltje uit zijn zak halen en een foto van de rivier maken. Hij draait zich om en keert snel terug op zijn plaats. Dan gaan de verlichting binnen uit. "Kijkt u eens, mensen", klinkt een dromerige stem over de intercom. "De lichtjes op de Magere Brug, die spiegelingen in het water... Prachtig, hè? Het leven is mooi." De lichten gaan weer aan en de tram zet zich weer in beweging.

Het best mogelijke begin van een dag?

(Van milde winterblues naar een positieve noot in zes dagen, het kan allemaal in deze stad)

O ja: En natuurlijk een gelukkig en blogwaardig 2009!

IJburg: een sfeerportret

Voor een voormalige Achterhoeker, gewend aan eeuwenoude zandgronden met miezerige beekjes en een enkele uitgegraven recreatieplas, is mijn nieuwe woonomgeving interessant te noemen. Het is hier namelijk nogal waterig. Zompig, welhaast.

Afgelopen weekend maakte ik in het kader van mijn 'high as a kite on sunlight'-voornemen voor deze winter een wandeling van twee uur. Ik vertrok zonder plan. In het Flevopark zie je het eerste water al, en daar voorbij begint het feest pas echt goed met bruggen, eilanden, een drukbevaren kanaal en het uitgestrekte IJ. Ik stuitte op de Nesciobrug, een sierlijke overbrugging over het kanaal, bestemd voor fietsers en wandelaars. Mooi gebouwd (moet een vermogen gekost hebben!) en erg fotogeniek. Bovendien een geweldige roetsjbaan voor fietsers, tenminste, voor de helft. Een passende beloning voor een flink stuk bergop ploeteren. Mijn buurvrouw, een politiebrigadier met een kat genaamd Bandit, is er vanaf geskeelered. Politiepetje af!

Het lijkt vreemd, zo’n chique brug schijnbaar in the middle of nowhere. Schijnbaar, want het bouwwerk verbindt het vasteland met het paradepaardje van de gemeente Amsterdam: de gloednieuwe wijk IJburg. Toen ik de appartementen van Steiger- en Haveneiland in het oog kreeg, overviel me een extatisch gevoel en de zon brak glorieus door. Dat is het Beloofde Land, ging er door me heen. Tenminste, als je van yuppen of inbreken houdt, nuanceerde ik even later. Ik doorkruisde de smaakvol gevarieerde woonblokken, en het ene na het andere retestrakke interieur vol designmeubels en iMacs en enorme keukens trok aan me voorbij. Hier woont de gegoede burgerij, dat is wel duidelijk. Een schoon straatbeeld + moderne architectuur + veel jonge, hippe gezinnen + weinig roestbakken zorgt voor een Gattaca-ervaring.

Toch heeft IJburg z'n mindere kanten: bijna overal staat de wind ongegeneerd in je smoel te blazen. Dat heb je met eilanden. Ook van het rechttoe rechtaan stratenplan moet je houden. De centrale weg is een kaarsrechte dubbele racebaan die in de spits mudjevol staat. Misschien dat alleen iemand uit Lelystad er lyrisch van wordt. Hoe dan ook, de net uit de modder getrokken, smetteloze wijk laat een erg Hollandsche indruk achter, wat nog versterkt wordt door de ondervertegenwoordiging van onze allochtone medemens (al is het met Oud-Zuid een stuk erger gesteld – prinsen en negers mixen blijkbaar niet). Ik ben er nog niet uit of ik zo’n utopische cleanheid fijn vind of juist eng. Op mijn linkerschouder zit een duiveltje dat fluistert: uniformiteit voelt toch lekkerrrrrrr?, terwijl het engeltje aan de andere kant zeurt: maar verscheidenheid is de realiteeeeiiiit!

Ach, het valt nog te bezien of ik ooit genoeg ga verdienen om een riant koophuis op IJburg te verwerven. Sowieso wil ik, als het door een wonder dan toch zover is, eigenlijk in een big ass penthouse op de bovenste verdieping van een big ass woontoren op de Amsterdamse Zuidas wonen. Puur om letterlijk en figuurlijk neer te kunnen kijken op Uilenstede. En dan neem ik een onderbetaalde, niet-Europese schoonmaakster in dienst. Laat dat engeltje me tenminste met rust.

Update 2/12: Blijkt dat IJburg toch niet zo'n paradijs op aarde is als dat het lijkt. Volgens buurtkrant IJopener is het een normale Amsterdamse wijk geworden, compleet met onderwijssegregatie, hangjeugd, toenemende criminaliteit en andere overlast. Een onverwacht groot aantal kinderen ligt hier deels aan ten grondslag. Toch schijnen er veel teveel dure woningen voor kinderloze tweeverdieners te zijn, en maar weinig betaalbare eensgezinswoningen. Vreemd, vreemd. IJburg is toch minder voorspelbaar dan ik dacht...

Back to the primitive

Onderweg van ergens naar nergens kwam ik bovenstaande graffiti tegen. Ik moest meteen denken aan prehistorische rotstekeningen (zowel geschilderd als uitgehakt) in de vorm van spiralen. Zulke spiralen, waarvan de betekenis onzeker is, zijn in allerlei delen van de wereld te vinden, zoals in Noord-Amerika (1, 2, 3), de Peruaanse Nazca-woestijn en in Ierland. En nu dus ook in Nederland, op beton in plaats van rots en zand. Zo gaat dat.

Ook snackkoningen sterven

Dat Johan moge rusten in vrede. Hij mag er dan niet meer zijn, maar de bacteriën in zijn lauwe hamburgers leven voort!

In Trouw verscheen een mooie karakterschets van deze ouwe baas. Nu weten we dat hij onder meer een strenge, perfectionistische, afstandelijke en eerzuchtige workaholic was, kortom: een man aan wie je je kroketten kon toevertrouwen. Om de dag niet geheel in mineur te laten eindigen, hier een vrolijke commercial. Het liedje is het Concertgebouw waardig... tenminste, als 'het Concertgebouw' de bijnaam is van een verhoorkamer in Guantanamo Bay.

De overlijdensadvertentie vond ik overigens op Geenstijl, alwaar een gevatte reaguurder zich afvraagt "waarin de familie dit verlies gaat verwerken." Leve het internet. En Landloze Graaf, bedankt voor de nieuwstip!

Boudisque, 1968-2008

Jammer man. Platen- en dvdzaak Boudisque gaat na 40 jaar dicht. Volgens een bericht op de website omdat de klandizie de afgelopen jaren sterk is teruggelopen. Mensen lopen niet meer zomaar even binnen, of kopen hun schijfjes liever op internet. Verhoging van de huur schijnt de laatste druppel te zijn geweest.

De internetshop blijft, en dus ook de goedkope import-dvd's. Maar wat helaas wel zal verdwijnen is de uitstekende sfeer in dat smoezelige winkeltje in de oeroude Haringpakkerssteeg, vlakbij het Centraal Station. Achter de toonbank staan figuren die er uitzien als ex-rockers en het is een komen en gaan van klanten van het alternatievere slag. Vaak staat er techno op, net niet hard genoeg om de grunts van het metalgedeelte van de winkel te overstemmen. Er loopt een kat rond, die ik een keer pontificaal op uitgestalde cd's zag liggen. En op ooghoogte tussen de dvd's, uiteraard alleen om een argeloos langsschuifelende ondergetekende enorm te laten schrikken!

In zo'n ellendig dertien-in-een-dozijn-filiaal van Free Record Shop hoef je geen harig beest tussen de koopwaar te verwachten. Of medewerkers met verstand van obscure muziek en films. Bij Boudisque werd ik eens streng toegesproken omdat ik ervan afzag een dvdbox met films van Werner Herzog te kopen. "Dit zijn de enige films die je nodig hebt," zei de verkoper stellig. Ik geloofde hem... en kocht de box online voor 20 euro minder. Maar ook aan de kleurrijke geschiedenis van Boudisque kunnen maar heel weinig winkels tippen. Niet gek dus dat de sluiting bij oudgedienden veel los maakt.

Zo'n beetje tegelijkertijd met Boudisque Amsterdam verliest ook Ro-Disc de strijd met het internet. Dankzij deze Rotterdamse dvd-specialist heb ik heel wat bijzondere films op de kop kunnen tikken. Jammer dat mijn vele, véle financiële injecties van de afgelopen jaren beide toko's niet hebben kunnen redden. Aan mij heeft het dus niet gelegen; sterker, een medaille zou op z'n plaats zijn. Toch ben ik deel van het probleem, want ook ik heb ontdekt dat dvd's lekker goedkoop zijn op eBay. En cd's kopen deed ik voor het laatst in het vorige millennium. Ik associeer muziek al lang niet meer met zilveren schijfjes in breekbare doosjes.

Een nieuwsitem van de hoofdstedelijke zender AT5 meldde dat het aantal platenzaken in Amsterdam is gedaald van 60 op het hoogtepunt naar 18 nu. Dat is nogal wat. Is het einde van de gespecialiseerde muziekwinkel dan werkelijk nabij? Nee. In hetzelfde item kwamen eigenaren van enkele platenzaken (waaronder Concerto) aan het woord die verzekerden dat ze doorgingen, magere winst of niet. Maar toch, financiële problemen komen als een dief in den nacht, dat blijkt in het geval van Boudisque maar weer.

Gelukkig bereikte me onlangs ander positief stedelijk nieuws: enkele tientallen cafés hebben een avond- en nachtvergunning gekregen, naar verluidt een groot deel van de in totaal 1800 kroegen (waarvan ik er maar zo'n 30 heb bezocht, schat ik). Prima, want niets is erger dan om één of twee uur uit een gezellig drinklokaal te worden geschopt.
Dus wie weet blijft mijn kleinkinderen, ondanks de sluiting van allerlei topwinkels, alsnog dat 'vroeger was alles beter'-gezeur bespaard.