Lees je mee, Wilders?

Voor het geval je je in de toekomst ook op andere ongewenste minderheden wil storten...

Viviane Reding, Eurocommissaris van Justitie, grondrechten en burgerschap:

"I regret that some of the rhetoric that has been used in some Member States in the past weeks has been openly discriminatory and partly inflammatory. The situation of the Roma is a serious matter. (...)
National decision-makers have an important role to play to ensure both public order and the social integration of all Europeans who choose to live within their territory. Because Europe is not just a common market – it is at the same time a Community of values and fundamental rights. The European Commission will watch over this."

(link)

Recensie: With the Old Breed: At Peleliu and Okinawa

Haal eerst even diep adem, en stel je dan het volgende voor: Je gaat met een paar duizend piepjonge soldaten aan land op een eiland van enkele vierkante kilometers groot. Je weet dat er duizenden Japanners je opwachten in grotten en bunkers. Ze zijn gehersenspoeld om jou met hart en ziel te haten. Er is te weinig drinkwater, terwijl de zon als een genadeloze hittelamp aan de hemel staat. De grond is van hard en scherp koraal, de weinige bomen zijn al door granaten gekortwiekt.

Overal om je heen liggen lijken van dode vijanden; alle stadia van ontbinding voltrekken zich voor je ogen. De misselijkmakende lucht die de lichamen verspreiden wordt vermengd met die van weggegooide rantsoenen en uitwerpselen. Zoals heel veel andere soldaten lijdt je aan diarree, maar de grond is te hard om je behoefte te kunnen begraven. Een verkoelend windje betekent slechts meer walgelijke stank. Het aantal grote, dikke bromvliegen - veel groter dan de huisvlieg - is geëxplodeerd sinds de gevechten begonnen. Je ziet ze van dode lichamen naar jouw zonet bereide maaltje vliegen. Ze zijn zo lui en volgevreten dat ze zich niet meer laten wegjagen, dus je plukt ze één voor één uit je bord. Je hebt overal jeuk en hebt een dikke laag olie, zweet en stof op elke centimeter van je lichaam. Al weken heb je je niet kunnen wassen of voldoende kunnen slapen. Toch moet je hyperalert blijven.

Overdag schieten Japanse mortieren en scherpschutters op alles wat beweegt, 's nachts sluipen infiltranten rond om schreeuwend en met een bajonet zwaaiend in schuttersputjes te springen... wie weet in de jouwe. Het geluid van de dierlijke kreten tijdens deze wanhopige gevechten, maar ook de onophoudelijke artilleriebombardementen maken je knettergek. Terwijl er om je heen zoveel granaten ontploffen dat je slechts een oorverdovend, continu geraas hoort, heb je het gevoel dat je ieder moment je verstand kunt verliezen. Tegelijkertijd voel je bij jezelf de redeloze haat tegenover de vijand toenemen, zozeer dat je uiteindelijk ook overgaat tot het uit monden hakken van gouden tanden bij dode Japanners. Hoe verder de strijd vordert, hoe minder vrienden je overhoudt - ze worden gewond of dood afgevoerd. Je hebt het gevoel dat je de Russische roulette zelf niet lang meer kunt ontlopen.

Dit was het eiland Peleliu voor Eugene "Sledgehammer" Sledge, soldaat van het United States Marine Corps. Zijn verslag van zijn training en inzet op Peleliu en Okinawa vormde een belangrijke bron van informatie voor de HBO-miniserie The Pacific. Hoewel de miniserie me wat tegenviel door een gebrek aan (emotionele) diepgang, was ik benieuwd naar het persoonlijke frontverslag van deze jonge soldaat. Zoveel zijn er namelijk niet over WOII, laat staan de campagne in de Grote Oceaan. Pas tijdens en na de Vietnamoorlog nam de publicatie van memoires een grote vlucht.

Ik ben halverwege de in totaal 344 pagina's. Peleliu is nog niet ontdaan van de laatste Japanners en de landing op Okinawa moet nog plaatsvinden, maar Sledge is er nu al in geslaagd me nog meer te laten doordringen van de zinloosheid van oorlog. De passage over een intelligente Marine die Sledge toevertrouwt dat hij graag neuroloog wil worden omdat de menselijke geest hem fascineert, maar die tragisch sneuvelt, vat de hele tragedie perfect samen. Het boek is soms hartverwarmend als Sledge verhaalt over de kameraadschap tussen de Marines, bij vlagen zelfs poëtisch, maar altijd gedetailleerd en informatief, spijkerhard en vooral heel erg eerlijk.

Facebook: kijken en bekeken worden

Harmen vraagt zich echt af waar Facebook sommige vriendsuggesties vandaan haalt. De namen van mij volstrekt onbekende Spaanse, Duitse en Mexicaanse meisjes verschijnen opeens in de rechter zijbalk. Ik heb maar weinig met ze gemeen, soms slechts iemand met wie ik via via bevriend ben. Niet dat ik niet nader kennis wil maken met deze beautiful strangers, hoor. Wat dat betreft vraag ik me af waarom er vooral dames getoond worden en hoe Facebook mijn smaak zo goed kent.

Ik snap maar weinig van de achterliggende machinerieën, van de algoritmes die bepalen wie met wie wordt gematcht. Iets wat in de toekomst vast vaker het geval zal zijn, aangezien ik steeds meer persoonlijke informatie her en der op de Elektronische Snelweg (hehe) achterlaat, en websites steeds beter worden in het vinden en koppelen van die gegevens. Dat terwijl ik ongeveer vijf keer nadenk voor ik iets persoonlijks invul, áls ik al iets invul.

Het is nu eenmaal erg moeilijk om weerstand te bieden aan hypes als Hyves (not) en Facebook (hot). Groepsdruk speelt een rol, maar ook simpelweg de toegevoegde waarde. Tegenover het ontelbare malen kansloos refreshen van het Nieuwsoverzicht op Facebook, staat de kennis van wat er allemaal wanneer en waar en met wie te doen is in deze heerlijke stad. En hoe moet je anders onbekenden bewonderen zonder de deur uit te hoeven? Facebook als online terras op een mooie zonnige dag. Nu nog een knop waarmee je een koel biertje kunt laten brengen.

Sloterdijk

Mag het een puntje meer zijn?

Zonet viel me de statusupdate van een persoon op de (sinds Facebook enigszins achterhaalde) sociale netwerksite Hyves op. Hij luidt: "Verslagen aan het typen.." Wat kunnen we uit deze ontboezeming opmaken?

Ten eerste suggereert de tekst dat het typen niet vanzelf gaat. Anders was de update in de eerste plaats niet gepost, aangezien het doel is (moet zijn...) om reacties uit te lokken, én zou er waarschijnlijk - heel zakelijk - slechts één punt staan. Ten tweede voelen we aan dat deze persoon berust in zijn lot, want als het typen dramatisch slecht verloopt, was de kans groot geweest dat er drie afsluitende puntjes zouden staan. De consensus is immers dat drie puntjes een langer, dramatisch wegsterven van de zin impliceren.

Welnu, mijn gedachten over de band tussen het aantal puntjes en de motivatie achter het plaatsen, luiden als volgt:

"Verslagen aan het typen."
De persoon is matter-of-fact en emotieloos en plaatst de statusupdate zonder duidelijke reden. NIET geschikt om te plaatsen

"Verslagen aan het typen.."
De persoon berust in zijn lot, maar staat open voor verstrooiende reacties of, beter nog, peptalk. WEL geschikt om (met mate) te plaatsen

"Verslagen aan het typen..."
De persoon heeft zelfmedelijden en slaakt een bijna leesbare zucht op het einde. WEL geschikt om (met mate) te plaatsen


Internets. Serious business.


Update - De reactie van de persoon in kwestie: "hihi ja je hebt gelijk. (...) de puntjes waren onbewust, maar daar zit wel wat in"

Het is niet altijd feest

De slaap doet rare dingen met me. Klik voor groot. Voel je 'm? Nou? Voel je 'm?

Geheel in de lijn der verwachting

Jacky Stevens, mede-oprichtster van de WildersJugend, op haar twitterpagina over de damschreeuwer:

Uit eerdere berichten is gebleken dat deze man zich in een zekere zin [sic] van labiliteit bevindt... --- Nederland moet opstaan tegen zulk gedrag. Dit gedrag moet niet meer door de beugel kunnen, het is tijd dat wij ordeverstoorders aanpakken. --- Ik fit [sic] niet op labiele mensen, ik fit [sic] op de damschreeuwer die wegens labiel gedrag deze actie voltrok.

"Nederland moet opstaan tegen zulk gedrag." Juist ja. Zeker door zero tolerance toe te passen op geesteszieken. En die laatste zin is te stupide voor woorden. Bovendien: vit·ten vitte, h gevit - kleingeestig kritiek leveren; zeuren. Heel toepasselijke eerste definitie.

Recensie: The Ghost Writer

De nieuwste van Roman Polanski is op het eerste gezicht een wat vreemde film. Het lijkt niet erg belangrijk te zijn wat de hoofdpersonen, goed gespeeld door onder andere Ewan McGregor, Pierce Brosnan en Olivia Williams, overkomt (lees hier een bespreking van de plot). Waar het de geplaagde regisseur om gaat, is het vertellen van een politiek verhaal.

Dat verhaal stelt de innige banden tussen de VS en het Verenigd Koninkrijk ter discussie. Het levert echter bovenal kritiek op de veiligheidshype die de wereld sinds 2001 overspoelt. Er zijn steeds meer zichtbare vormen van beveiliging, bijvoorbeeld op vliegvelden, bij belangrijke evenementen en rond VIPs. Veiligheidsdiensten als de CIA draaien overuren en hebben verregaande bevoegdheden. Maar hoe effectief is die beveiliging eigenlijk? Het antwoord van de film: niet heel erg. En, nog belangrijker: Zijn de regeringen áchter die beveiliging eigenlijk wel betrouwbaar? Waarom laten ze zich in met wapenproducenten? Doen ze niet alle veiligheidsmaatregelen teniet, door landen binnen te vallen en vijanden te ontvoeren en te martelen en zo meer vijanden te creëren?

Wij dwalen net als hoofdpersoon 'The Ghost' (McGregor) als nauwelijks ter zake doende figuranten, geesten bijna, door een toneelstuk met een voor ons geheim script. De stap naar pessimistisch samenzweringsdenken is na het zien van The Ghost Writer makkelijk gezet. Blissful ignorance lijkt de beste uitvlucht, maar het is lastig ignorant te blijven als zichtbare gevolgen van rampzalig overheidsbeleid onze levens blijven binnendringen. Dankzij wie geven we steeds meer privacy prijs? Roepen we dit alles als Westerlingen niet over onszelf af? En zijn onze persoonlijke gegevens wel in goede handen? Stel jezelf eens die vragen als je op een vliegveld in de bodyscanner stapt of vier vingerafdrukken achterlaat bij het regelen van een nieuw paspoort.

Serieuze business, dus. Maar ondanks de wat cynische boodschap is The Ghost Writer heel erg kijkbaar. Er zijn veel verrassend grappige scènes, zichtbaar een kolfje naar McGregors hand. Het kleurenfilter is understated en smaakvol aards. Ook opvallend zijn de mooie shots van het strand en de zee, waarvan vele veelzeggend vanuit de bunkerachtige woning waarin veel zich afspeelt. Polanski levert met The Ghost Writer een tamelijk subtiele, maar kritische film af, die daarin (en qua tempo) nogal op Das Weisse Band van Haneke lijkt. Van mij mag Polanski nog steeds opgesloten worden voor zijn vroegere zonden, zolang hij maar films vanuit zijn cel mag blijven maken!